கவிஞர் சோ.விஜயகுமார் கவிதை


பிளக் பிடுங்கப்பட்ட ரோபோபோல

வலிப்பு வரும்போதெல்லாம்

கீழே வீழ்வாள் அம்மா.


அம்மாவின் நிழல் என்றாவது விழவேண்டும்

மெத்தைகளால் ஆன நிலத்தின்மீது


அம்மாவிற்குப் பிடிவாதம் அதிகம்

செல்லக் கோபங்கள் அதிகம்

குழந்தையைப் போலவே அடம்பிடிப்பாள்

குழந்தையைப் போலவே அடிப்பாள்

சப்தமாக வாயில் கோரையொழுக அழுவாள்


அவள் உடலில் ஒரு புறம்

அவளது பால்யத்தை விட்டு வெளிவரவில்லை

அவளது மூளையிலும்

இயல்பான கண்களுக்கு

சற்றே மாறுகண்

இயல்பான கைகளுக்குக்

கொஞ்சம் எட்ட முடியாத உயரத்தில்

அம்மாவின் ஒரு கை

இயல்பான கால்களுக்குக்

கொஞ்சம் எட்ட முடியாத தூரத்தில்

ஒரு கால்

இயல்பான மூளைக்கு நிகராக

வளராத பிடிவாதம் அவளின் மூளை


அம்மா அவளது இடதுபுறத்தால் கைவிடப்பட்டாள்

தன் வலது புறத்தால் வளர்ந்து வந்தாள்

சூம்பிய வயிறு

பலூன்போல் வீங்கியபோது

யாருக்குமே நம்பிக்கையில்லை

நான் இறந்து பிறப்பேன் அல்லது

பிறந்தவுடன் இறப்பேனென

அனைவரும் நினைத்தார்கள்.


நான் பிறக்கும்போது

தான் இறந்துவிடுவோமோ என

அம்மா பயந்தாள்.


நான் பிறந்தேன்

அவள் கருப்பையின் இடதுபுறத்திலிருந்து


அம்மா பிறந்தது முதலே

பாவாடை சட்டைதான்

திருமணமானது முதல்

நைட்டிதான்


அம்மாவின் பழைய ஆடைகளை

வேறுவேறு தேவைகளுக்காகக்

கிழித்து எடுத்துக்கொள்வோம்

கிழிந்த பாவாடைகள்

வீட்டின் கால்மிதி துணியாகின

லேசான ரவிக்கைகள்

சமையலறை கரித்துணிகளாயின

காபிக்கறை படிந்த

பழைய நைட்டிதான்

என் தலையணை உறை

அரிசி மூட்டைகளுக்கும்

தோட்டத்துச் செடிகளுக்கும் கொடிகளுக்கும்

அவள் பாவாடை நாடாதான் கயிறு

அவள் வாசனையே அறியாத

ரேசன் புடவைகள்தான்

தானியக் கிடங்கு

அம்மாவின் புடவை வாசனையென்றால்

என்னவென்றே தெரியாது.

பாதி கயிறாலான தூளியில்

என்னைத் தாங்கியதெல்லாம்

அம்மாவின் நைட்டிதான்.

உத்தரத்தில் முடிபோட்டுக் கிடக்கும்

நைட்டி தூளியை அவ்வப்போது

ஊஞ்சலாக்கி விளையாடுவோம்

சிறுமியாகவும் அம்மாவாகவும்

மாறிமாறி ஆடிக்கொண்டிருப்பாள் அம்மா

வாழ்வுக்கும் மரணத்துக்குமாய்

இன்னும் ஆடிக்கொண்டேயிருக்கிறது தூளி


தெரு தாண்டாதா அம்மா

குலதெய்வக் கோயிலுக்கு

குடும்பத்தில் கல்யாணத்திற்கு

வலிப்பு அதிகம் வரும் நாட்களில்

மருத்துவமனைக்கு என

வெளியூருக்குப் போகும் நாட்களில் மட்டும்

சந்தோசமாய் இருப்பாள்

ஆண்டுக்கு நான்குமுறை அந்த நாட்களில்தான்

அவளுக்குப் புடவை கட்டிவிடுவோம்


ஜவ்வு மிட்டாய் கழியிலிருக்கும் பொம்மை

சுழியிலிருந்து கீழிறங்கி நடந்தால்

அம்மாபோலவேதான் நடக்கும்

தாங்கித் தாங்கி

தோட்டத்துப் பூக்களைப் பறித்தால்

முதல் பூவை

அம்மா சாமிப்படத்தில் வைப்பாள்

இரண்டாவது பூவை

தன் தலைப்பின்னலில்

மற்ற பூக்களை அவள் ஏன்

யாருக்கும் கொடுக்காமல்

தானே நின்று துப்புகிறாளென

யாருக்கும் தெரியவில்லை.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

 கவிஞர் பெரு.விஷ்ணுகுமாரின் கவிதைகள் 1 எடிசன் புன்னகைக்கிறார் நள்ளென் யாமத்தில் உறக்கம்கலைந்து தட்டுத்தடுமாறி சுவரில் கைவைத்துத் தடவியபடி அறையின் விளக்கை எரியவைக்க முயற்சிப்பவனிடம் அந்தரத்தில் தொங்கும் ஒளிக்கூடையானது அந்த நேரத்தில்போய் சரி தவறு என்றெல்லாம் கணக்கு பார்ப்பதில்லை இதுபோலான இக்கட்டான சூழ்நிலையிலெல்லாம் போனால் போகட்டுமென தவறான சுவிட்ச்சுக்கும் ஒளிர்ந்துவிடும் அதுதான் தாட்சண்யம் மிக்கதோர் விளக்கு 2 மே-சொல்லிகள் பாதையை மறித்தபடி மந்தமாகச் செல்லும் மே-சொல்லிகள் தாமாகவே விலகி வழிவிடட்டும் எனக் காத்திருந்தேன். அதற்குள் அவை என்னையும் தங்களில் ஒருவராக நினைத்துக்கொண்டன போலும். சரிதான்…. எல்லாவற்றுக்கும் மே-சொல்வதென்பது எளிமையானது மட்டுமல்ல சௌகரியமானதும்கூட எல்லா பொதிகளையும் ஒரே வண்டியில் ஏற்றலாம். எல்லா பூக்களுக்கும் ஒரே வண்ணமிடலாம் யாராவது வந்து மீட்டெடுக்கும்வரை வழிமொழியப் பழகாதொரு பள்ளத்தாக்கினை செப்பனிட்டுக் கொண்டிருக்கலாம். இப்போது மொத்த கூட்டமும் வலப்புறம் திரும்புகிறது எதையும் கண்டுகொள்ளாமல் நிற்கும் நான் அங்கிருந்து நழுவி நேராகச் செல்கிறேன் எந்தவித சலனமுமில்லை மேய்ப்பனிட...
Read more
 கவிஞர் நெகிழனின் கவிதைகள் (மூன்று சப்பாத்துகளின் கதை தொகுப்பிலிருந்து) 1 யாரும் ஏந்தாத சில விரல்கள் ஒருநாள் மலைக்கு தலையும் கைகால்களும் முளைத்தன ஒரு கணம் அது எழுந்து நின்று கால் மடிய தன் காலடியில் வளர்ந்த ஒரு சிறிய செடியின் முன் மண்டியிட்டது. ஒவ்வொரு கையிலும் பூக்களை விரல்களாகப் பெற்ற அச்சின்னஞ் சிறிய செடி மலையின் முகத்தை ஆசையோடு வருடிவிட்டது அப்போது உண்டான சிலிர்ப்பில் அதுவரை யாருமே ஏந்தாத சில விரல்கள் உதிர்ந்தன. 2 சால்னாவின் வாசம் மணி பத்து எல்லோரும் தூங்கிவிட்டார்கள் ஒன்பது வரை சிமினி விளக்கை ஒளிரவிடும் முனியம்மாள் கிழவி மதியமே மகன் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டாள் திருட்டுக் கால்களால் மெது மெதுவாய் நடந்துவந்து கதவைத் தட்டியது புரோட்டாவின் சால்னா வாசம் அது உலகின் மிக மெல்லிய ஒலி.  3 அதிசய மரம் சாக்கடையோரம் கிடந்தவனை தூக்கிச் சென்று மரத்தடியில் கிடத்துகிறான் தூரத்தில் நின்றுகொண்டு போவோரிடமும் வருவோரிடமும் சொல்கிறான் அங்கே பாருங்கள் அந்த அதிசய மரம் தனக்குக் கீழே நிறைய இலைகளையும் ஒரு மனிதனையும் உதிர்த்திருக்கிறது. 4 என்றாகிவிட்டது சற்றே குரலவிழ்த்து தேநீரில் சக்கரையில்லை என்றேன் க...
Read more